หนึ่งครั้ง ณ ดอยออบหลวง
posted on 20 Nov 2009 17:16 by iamnorutaอยากบอกว่าตัวเองไม่ใช่คนดีอะไรนัก
โตมายี่สิบสองขวบ ทำดีน้อยครั้ง
แต่ไม่นานมานี้ ก็ได้ไปทำอะไรดีๆมา
รู้สึกดีสุดๆ
ก่อนไปทำดีนั้น ก็ทำเลวร้ายไว้เป็นที่เรียบร้อย
ด้วยการอาละวาดใส่เพื่อนหนึ่งหนโทษฐานทำงานพัง
พอรู้ว่าจะได้ไปเที่ยวก็รีบคว้าโอกาสทันที
นี่คือความเลวอีกหน เพราะรู้ว่าไม่ต้องเรียนหนึ่งอาทิตย์ก็รีบเลย
นึกว่าจะได้ขึ้นดอย หนีเรียนสบายๆ แต่ที่ไหนได้....
มาทำความดีต่างหาก
ต้องไปสอนหนังสือเด็กเป็นการแลกเปลี่ยน
โครงการของดุริยางค์ ศิลปากร (ขอบคุณมากๆนะคะ สำหรับบุคคลเหล่านี้)
หนทางก็ลำบาก หนาวก็หนาว ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก
แต่รู้สึกดีสุดๆ
บนดอยสอนให้เรารู้ว่ามีสิ่งดีๆที่สามารถคว้าได้มาโดยไม่ต้องเสียอะไร
ได้เวลาวิ่งเล่นเพิ่มขึนเพราะไม่เสียเวลากับทีวีหรือเล่นเน็ต
แข็งแรงมากๆ เพราะวิ่งเล่นกับเด็กทั้งวันแถมอากาศก็บริสุทธิ์
ได้รับรอยยิ้ม ได้รับน้ำใจ จากหนุ่มสาวชาวม้ง
กะหล่ำปลี ฟักทอง ลิลลี่ดอย (ขอบอกว่ากำละ 2 บาทเอง)
ไส้อั่ว ลาบดิบ แคบหมู หมูยอ ของฟรีจากชาวบ้าน แต่ละอย่างอร่อยทั้งนั้น
ได้ทำทุกอย่างที่ในเมืองไม่มีวันได้ทำ
ตื่นตอนเช้ามาดูพระอาทิตย์ขี้น ตอนกลางวันสอนหนังสือเด็ก เย็นๆเล่นกัน คำๆก่อกองไฟ ร้องเพลง เล่นกีตาร์
แล้วก็ดูดาว ไม่รวมกับอาหารที่ได้เชฟมือดีของโรงแรมมาทำให้ (พี่จากศิลปากรเหมือนกัน)
ประสบการณ์คราวนี้
ทำให้เชื่อจริงๆว่า
"ทำดีย่อมมีผลตอบแทน"
วันลงดอยรู้สึกอาลัยอาวรณ์ ไม่อยากลง
เห็นเด็กบนดอยร้องไห้แล้วน้ำตาไหล
แต่ต้องกลับมาเพราะติดเรียน
สัญญาไว้เลยว่าจะกลับไป
)